Αγαπημένε μου μπαμπά,

Το γράμμα σου έφτασε ενώ η μαμά και εγώ βρισκόμασταν στο νοσοκομείο. (Όλο αυτό το διάστημα τον Στανέ τον πρόσεχε η γιαγιά Ρόζα από τον όροφό μας).

Μας έστειλαν στο νοσοκομείο λόγω δηλητηρίασης από μανιτάρια. Η κυρά Νάδα από τον πρώτο όροφο με έπαιρνε μαζί της συχνά στο δάσος για να μαζέψουμε μανιτάρια. Είχε πολύ πλάκα γιατί μου έλεγε ωραίες ιστορίες για τη φύση. Το βράδυ επιστρέφαμε με τα μανιτάρια και όλοι οι κάτοικοι του ορόφου μας τα τρώγαμε μαζί. Μετά από ένα τέτοιο δείπνο, βγήκα μια βόλτα με το Μιχάλη. Κοιτούσαμε το φεγγάρι μέσα από τα κιάλια, σαν να το παρατηρούσαμε μέσα από ένα τηλεσκόπιο. Ξαφνικά ένιωσα μια αδυναμία. Γύρισα στο δωμάτιο και παραπονέθηκα στη μαμά ότι ανακατεύομαι. Τότε όλοι στράφηκαν σε μένα, και μου είπαν: «Και εσύ;».

Ένα ασθενοφόρο μας πήγε στο Νις. Για πρώτη φορά στη ζωή της, η μαμά ήταν χαρούμενη που ο Στάνε είναι επιλεκτικός στο φαγητό. Δεν ήθελε καν να δοκιμάσει τα μανιτάρια.

Μείναμε στο νοσοκομείο για περίπου δέκα ημέρες, τα παιδιά χωριστά από τους μεγάλους. Από την επόμενη μέρα ήμασταν ήδη καλύτερα, αλλά συνέχισαν να μας βάζουν όρο. Χτες μας γύρισαν όλους μαζί πίσω στο «Divljani», πάλι με ένα ασθενοφόρο. Η κυρά Νάδα κι εγώ συμφωνήσαμε να μην ξαναπάμε πια για μανιτάρια.

Σήμερα έμαθα ότι ο Μιχάλης μετακόμισε στο Νόβι Σαντ. Επειδή εγώ ήμουν στο νοσοκομείο, άφησε τα κιάλια του σε ένα άλλο αγόρι. Μου παρήγγειλε μέσω του αγοριού αυτού ότι θα μου έγραφε από το Νόβι Σαντ. Τώρα θα λαμβάνω γράμματα και από αυτόν και από εσένα (θα προτιμούσα να ήσασταν και οι δύο εδώ).