Αγαπημένε μου μπαμπά,
Λάβαμε το γράμμα σου! Η μαμά λέει ότι δεν μπορώ να σου στείλω την απάντηση επειδή τα γράμματα δεν πηγαίνουν στο Σαράγιεβο. Γι ’αυτό σου γράφω την απάντησή μου σε ένα τετράδιο, για να τα διαβάσεις όλα αυτά όταν έρθεις.
Έχουν περάσει έξι μήνες από τότε που συνόδευσες τη μαμά, τον Στάνε και εμένα σε εκείνο το λεωφορείο που δεν είχε ούτε ένα τζάμι στα παράθυρα. Όταν ξεκίνησε το λεωφορείο, σε είδα να μας χαιρετάς μέχρι που χάθηκες στο βάθος. “Είναι καλό που το λεωφορείο δεν έχει τζάμια”, σκέφτηκα, “αλλιώς θα έκανα εμετό.” Περάσαμε από πολλούς στρατιώτες1. Μερικοί, όλο και κάτι μας φώναζαν. Κάθε φορά οι στολές τους είχαν διαφορετικό χρώμα.
Μετά, το λεωφορείο χάλασε. Ακριβώς δίπλα στους στρατιώτες. Μας διέταξαν να βγούμε έξω και άρχισαν να ψάχνουν τις αποσκευές μας. Ένας από αυτούς, με καπέλο καουμπόι και μουστάκι, μιλούσε Αγγλικά με τους στρατιώτες με τους μπλε μπερέδες. Με πρόσεξε που τον κοίταζα επίμονα, μου χάιδεψε το κεφάλι και μου είπε, “Μην φοβάσαι. Κανείς δεν θα σε πειράξει!”.
Περιμέναμε μέσα στο πλήθος μέχρι που εμφανίστηκε ένα άλλο λεωφορείο. Ήταν ήδη γεμάτο και είχε όλα του τα τζάμια. Εκεί μέσα θα ανακατευόμουν σίγουρα, το ήξερα.
Η μαμά σπρώχτηκε ανάμεσα στα πλήθη και κατάφερε να μας βάλει από τους πρώτους μέσα. Φώναξε πως θα ερχόταν και αυτή μόλις τακτοποιούσε τα σακίδιά μας. Στεκόμουν με τον Στάνε σε ένα γεμάτο λεωφορείο προσπαθώντας να βλέπω την πόρτα. Μόλις το λεωφορείο ξεκίνησε, άρχισα να κλαίω, αρπάζοντας το Στάνε από τους ώμους. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν τα χέρια ξένων γύρω μου που μου χτυπούσαν τους ώμους λέγοντάς μου: «Μην φοβάσαι, εδώ είναι η μαμά σου, μπήκε μέσα …».
Έκανα εμετό σε αυτό το λεωφορείο.
Σε θυμάμαι όταν μας αποχαιρετούσες που είπες ότι θα έρθεις σύντομα κοντά μας και μας ευχήθηκες μέχρι τότε να απολαύσουμε το Βελιγράδι. Αλλά δεν είμαστε στο Βελιγράδι. Ζούμε στο χωριό Ντίβλιανι (Divljani), κοντά στην πόλη Νις, σε ένα θέρετρο που ονομάζεται Σούτιεσκα (Sutjeska). Ελπίζω ότι θα είσαι σύντομα εδώ.
Πολλούς χαιρετισμούς από τη μαμά, τον Στάνε και εμένα.