Αγαπημένε μου μπαμπά,
Λυπάμαι για το δωμάτιό μας, αλλά η μαμά λέει ότι αυτό δεν πειράζει καθόλου. Λέει ότι: “Εύκολα θα το τακτοποιήσουμε το δωμάτιο, αρκεί να είμαστε ξανά μαζί.”
Εδώ στη Ντίβλιανι έχω αποκτήσει έναν καλό φίλο, τον Μιχάλη. (Ο καλύτερος φίλος μου είναι ακόμα ο Σάμιρ, παρότι έχω να τον δω από τότε που φύγαμε από το Σαράγιεβο). Ο Μιχάλης ζει στο ισόγειο του Sutjeska, που είναι το θέρετρό μας. Αυτές τις μέρες, βρήκαν ένα φίδι στο δωμάτιό τους. Πιστεύω πως τα φίδια δεν μπορούν να ανεβούν στο δωμάτιό μας, αφού είναι στο δεύτερο όροφο.
Μόλις ήρθα στο Sutjeska, ο Μιχάλης μου εξήγησε ότι ήμασταν σε πόλεμο με τα αγόρια από ένα άλλο θέρετρο που ονομάζεται Igman. Επιτεθήκαμε αμέσως σε μερικά από αυτά με κουκουνάρια. Επειδή ήταν περισσότερα, υποχωρήσαμε και τα παρακολουθήσαμε από μακριά μέσα από τα μεγάλα κιάλια του Μιχάλη. Μου είπε ότι θα μετακομίσει σύντομα και τότε θα αφήσει τα κιάλια του σε μένα.
Είμαι περήφανος που ανήκω στο Sutjeska, αν και αυτοί από το Igman είναι περισσότεροι. Εκτός από τον Μιχάλη και εμένα, η Sutjeska έχει μόνο δύο άλλα μικρότερα αγόρια που δεν είναι και μεγάλη βοήθεια για μας, αλλά υπάρχουν και κάποια μεγαλύτερα που δεν συμμετέχουν στον πόλεμο. Ο Μιχάλης και εγώ είμαστε ηγέτες στο Sutjeska, και ο ηγέτης του Igman είναι ο Σίνισα και είναι επίσης στην τετάρτη δημοτικού.
Και ο Στάνε απέκτησε έναν καλό φίλο, τον Ίβιτσα. Καθώς είναι ακόμα μικροί για το σχολείο, οι δύο τους παίζουν όλη μέρα. Δεν χωνεύουν καθόλου το Μπόρα το χοντρό από το εστιατόριο. Αυτός πιέζει τα παιδιά να πλένουν τα χέρια τους με ένα βρώμικο υγρό1 πριν το φαγητό. Από αυτό το υγρό αργότερα καταντούν τα χέρια εντελώς σκασμένα. Ο Μπόρα φωνάζει στο Στάνε και τον Ίβιτσα κάθε φορά που προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το βρωμερό νερό. Ο Στάνε περιμένει πως και πως να έρθεις για να φοβερίσεις λίγο το Μπόρα το χοντρό.
Και εγώ περιμένω πως και πως να έρθεις.